Gitarın kökeni, Ortaçağ ve Rönesans Avrupası'nda kullanılan telli çalgılara dayanır. Gelişim yüzyıllara yayılır.
Bu dönemde vihuela ve lavta gibi çalgılar benzer bir işlev görüyordu. İkisi de parmakla çalınırdı. İkisi de dönem dağarında yer alır.
Vihuela, İspanya'da kullanılan ve gitar gövdesine benzeyen bir çalgıydı. Akortu lavtaya yakındı.
Lavta ise armut biçimli gövdesi ve geriye kıvrık burgu takımıyla ayrılıyordu. Tel sayısı fazlaydı.
Her iki çalgıda da teller çift sıralı olarak takılıyordu. Bu düzen sesi güçlendiriyordu.
Erken gitar örnekleri dört ya da beş çift telliydi. Ses alanı sınırlıydı. Perdeler bağırsak iplerle sarılırdı.
Dağar bu dönemde dans biçimleri ve çeşitleme dizilerinden oluşuyordu. Yapı sadeydi.
Nota yerine tablatura adı verilen bir gösterim kullanılıyordu. Gösterim parmak yerlerini veriyordu. Bu gösterim bugün de kullanılır.
Bu dönemin eserleri bugün klasik gitar dağarına uyarlanarak çalınmaktadır. Uyarlamalar yayımlanmıştır.
Uyarlamada üçüncü tel genellikle yarım ses pes alınır. Lavta düzeni böylece yaklaşık elde edilir. Düzen notada belirtilir.
Derslerimizde çalgının kökeni dağar seçimiyle bağlantılı olarak anlatılır.