Bir ezgide cümle sınırları, armonik ve ritmik ipuçlarına bakılarak belirlenir. Belirleme analizle yapılır. Analiz çalışma başında yapılır.
Birinci ipucu kadans noktalarıdır; kapanış duygusu veren yerler cümle sonudur. Kapanışlar işaretlenir. Kapanışlar armoniyle bulunur.
İkinci ipucu ritmik duraklamalardır; uzun bir nota ya da sus cümle sonuna işaret eder. Duraklar bakılır. Duraklar notada görülür.
Üçüncü ipucu ezgisel yöndür; yukarı çıkan bir çizginin dönüş noktası çoğunlukla sınırdır. Yön izlenir. Yön ezgi çizgisinden okunur.
Dördüncü ipucu tekrarlardır; aynı motifin yeniden başlaması yeni bir cümleyi gösterir. Tekrarlar işaretlenir. Motifler renkli kalemle işaretlenir.
Cümleler çoğunlukla dört ya da sekiz ölçülük birimler hâlinde kurulur. Simetri klasik dönemde belirgindir. Simetri dönemle ilişkilidir.
Barok yazıda cümleler daha uzun ve süreklidir; sınırlar daha az belirgindir. Üslup farkı gözetilir. Süreklilik barok dokusunun özelliğidir.
Romantik yazıda ise cümleler uzar ve simetri bozulur. Esneklik artar. Esneklik anlatımı taşır.
Belirlenen sınırlar notaya yay işaretleriyle ya da kısa çizgilerle yazılır. İşaretler silinebilir olmalıdır. İşaretler kurşun kalemle yazılır.
Sınırlar bir kez belirlendikten sonra çalışma boyunca korunur. Tutarlılık ezberi güçlendirir. Koruma ezberi destekler.
Derslerimizde cümle sınırları her eserde birlikte belirlenir ve notaya işlenir. Belirleme birlikte yapılır.